Prawo wykroczeń

Art. 1 k.w. określa odpowiedzialność za społecznie szkodliwy czyn zabroniony przez ustawę pod groźbą kary wskazanej w tym przepisie, jeśli można przypisać sprawcy winę. Co do zasady odpowiedzialność na zasadach kodeksu dotyczy osoby, która ukończyła 17 lat (art. 8).

Wykroczenie można popełnić umyślnie lub nieumyślnie, chyba że ustawa ogranicza odpowiedzialność do umyślności (art. 5). Rozróżniaj sam zakaz, jego przepis sankcjonujący oraz procesowy tryb działania.

• Środki oddziaływania wychowawczego, np. pouczenie, zwrócenie uwagi lub ostrzeżenie — art. 41 k.w., po ocenie okoliczności.
• Mandat — tylko przy spełnieniu warunków art. 95–97 k.p.w., przez uprawniony organ i w ustawowych granicach.
• Wniosek o ukaranie — gdy zachodzą podstawy skierowania sprawy do sądu, w tym przy odmowie przyjęcia mandatu.
• Brak podstaw odpowiedzialności wymaga właściwego zakończenia czynności, a nie nałożenia kary „na wszelki wypadek”.

Kwota w taryfikatorze mandatów i zakres kary orzekanej przez sąd to różne informacje. Przed nałożeniem mandatu sprawdź kwalifikację, stawkę, ustawowy limit, zbieg naruszeń oraz ewentualne wyłączenie trybu mandatowego.

Przy mandacie poinformuj o prawie odmowy i jej skutkach (art. 97 § 3 k.p.w.). Odmowa nie jest przyznaniem winy; sprawę rozpoznaje sąd. Obowiązek orzeczenia środka karnego może wyłączać mandat — sprawdź art. 96 § 2.

Utrwal czas, miejsce, zachowanie, dowody oraz dane pozwalające ustalić sprawcę. Wskaż przepis naruszony i podstawę odpowiedzialności. Czynności wyjaśniające prowadzi się na zasadach art. 54 k.p.w.

W sprawach drogowych dobierz kod i punkty do konkretnego wariantu naruszenia. Sama wysokość mandatu nie wyznacza punktów ani podstawy zatrzymania prawa jazdy.

Otwórz wykroczenia w taryfikatorze.